Nie wciskaj mi dziecka w brzuch.

Powinnam chyba rozpocząć serię wpisów poniedziałkowych pod hasłem Dzień frustrata. Mam dwadzieścia trzy lata i nie mam zdania. Powinnam je mieć, powinnam napisać coś mądrego o tym co się działo przez ostatnie dwa tygodnie, ale ja najzwyczajniej w świecie nie mam zdania. Nie muszę.

(źródło: x)

Czytaj!

Kiełbasy z brodą i kije w dupie.

Powinnam się zająć czymś sensowym, napisać o tym co się działo w trakcie Wielkiego Grillowania. Powinnam się zżymać na studentów i na tych co to o studentach źle mówią. Ale w minionym tygodniu jedna rzecz wkurzyła mnie bardziej.

(źródło: x)

Czytaj!

Nie bądź Polakiem.

Narzekam. Do szału mnie to doprowadza, ale są takie dni, kiedy wszystko jest nie tak. Pogoda zła, korki, MPK, Teatralka i ten cholerny koleś na rowerze! Ale to są dni, okazyjnie dostaję szału. Przez większą część roku staram się dostrzegać jasne strony tego co dookoła.

Czytaj!

O tym, że nie wszędzie trzeba szukać polityki.

Znajomi, którzy nie pochodzą z Wol, a bywają tu czasem, twierdzą, że ładnie tu jest. Że drzewa i jeziora, i krzywy mostek, że rynek nawet ładny. I parowozy fajne, bo takie stare i śmierdzą. Ja nie do końca rozumiem ten zachwyt, ale niech im będzie. Pomijając coroczny zjazd miłośników country, wybory Miss Parowozów (do dziś nie rozumiem czemu to się tak nazywa) i brak miejsc, gdzie można by wyjść w weekend, moje miasto jest całkiem fajne. Poza tym jest moje, wychowałam się tu i mam mnóstwo sentymentu do niego.

Czytaj!

Zazdroszczę Amerykanom.

Lubię to co pisze Michał. Po za tym, że jest to jego męski punkt widzenia, jasny i przejrzysty, to w większości przypadków trafia w sedno.

Czytaj!